Taras Martinik i Orkiestra Filharmonii Chmielnickiej oczarowali w SOKÓLE

Finał Lubomirski Festival w Małopolskim Centrum Kultury SOKÓŁ przyciągnął w niedzielę wieczorem tłumy — rzadkie, barwne i emocjonalne kompozycje zabrzmiały tak przekonująco, że publiczność wstała z miejsc i domagała się bisu.

• Przyjdź do Małopolskiego Centrum Kultury SOKÓŁ i poczuj siłę rzadko granych rapsodii
• Zobacz jak dyrygent Taras Martinik prowadzi orkiestrę i wywołuje owacje w SOKÓLE

Przyjdź do Małopolskiego Centrum Kultury SOKÓŁ i poczuj siłę rzadko granych rapsodii

W niedzielę, 31 sierpnia, scena Małopolskiego Centrum Kultury SOKÓŁ była świadkiem finałowego koncertu Lubomirski Festival. Orkiestra Filharmonii Chmielnickiej pod batutą Tarasa Martinika zaprezentowała program wymagający artystycznie, pokazując że nawet kompozycje rzadko pojawiające się w repertuarze potrafią porwać słuchaczy.

W programie znalazły się trzy utwory z wyraźnym kolorytem narodowym: Rapsodia polska Grzegorza Fitelberga, Rapsodia litewska Mieczysława Karłowicza oraz Ukraińska karpacka rapsodia Levka Koloduba. To odważny wybór repertuarowy — dzieła te nie trafiają często na estrady, co dla wielu słuchaczy oznaczało nowe, odkrywcze doświadczenie muzyczne.

Zobacz jak dyrygent Taras Martinik prowadzi orkiestrę i wywołuje owacje w SOKÓLE

Wykonawcy zaprezentowali wysoki poziom techniczny i wyraz artystyczny. Sekcja smyczków zabrzmiała spójnie i szlachetnie, blacha imponowała precyzją i nośnością, a dęte drewniane wyróżniały się klarownością frazy. Całość cechowała dobra równowaga brzmieniowa oraz przemyślana dynamika, co pozwoliło każdej z rapsodii rozwijać się w logicznej i przekonującej formie.

Dużą rolę w sukcesie koncertu odegrał dyrygent. Taras Martinik prowadził orkiestrę z pewnością i swobodą, dbając zarówno o jasność struktury muzycznej, jak i o ekspresję. Udało mu się utrzymać właściwe proporcje między potężnymi kulminacjami a refleksyjnymi, lirycznymi fragmentami, dzięki czemu interpretacje były jednocześnie konsekwentne i świeże.

Reakcja publiczności nie pozostawiła wątpliwości co do odbioru wieczoru: widownia nagrodziła artystów długimi owacjami na stojąco, a bis stał się naturalnym dopełnieniem programu. Wychodzący ze SOKÓŁA słuchacze byli wyraźnie poruszeni — znak, że precyzyjne, mistrzowskie wykonanie potrafi dotrzeć do emocji niezależnie od stopnia popularności utworów.

Drugi i zarazem ostatni koncert festiwalu spełnił oczekiwania: ambitny repertuar, znakomita realizacja przez orkiestrę i intensywna atmosfera sprawiły, że wieczór na długo pozostanie w pamięci uczestników.

Agata Życzyńska

Na podst. Małopolskie Centrum Kultury